de 16 - Bagger om van te smullen

copyright: De Standaard 27-10-2016

Naar verluidt was Lou Berghmans, zowat de meest gevraagde cameraman in de Vlaamse tv-wereld, niet blij toen hij vernam dat hij 
De 16 met iPhones moest draaien. Lou schijnt meer een Samsung-mens te zijn. Los daarvan kan het ongeoefende oog nauwelijks merken dat deze nieuwe zesdelige ­politieke comedyreeks met smartphones is gefilmd. Het frame is soms wat krap, mensen gaan al eens achter elkaar of samen in een hoekje staan om in het beeld te passen. Maar dat draagt bij tot de documentaire stijl.

https://blendle.com/i/de-standaard/bagger-om-van-te-smullen/bnl-destandaard-20161027-26a02450_9b78_11e6_a9c2_f2ce6c50a4f6

de 16 - Neemt de iPhone het straks over van de camera?

COPYRIGHT DeMorgen: 28-10-16 Pieter Dumon

"Producten gemaakt door kinderhandjes in opdracht van een bedrijf dat geen euro belasting betaalt." Neen, Lou Berghmans, de man die eerder al de camera hanteerde bij De ronde, Van vlees en bloed en Ben X, is niet meteen fan van alles wat het Apple-logo draagt. Toch kreeg regisseur Willem Wallyn hem zo ver om voor De 16, de politieke fictiereeks die sinds deze week op Canvas loopt, zijn professionele camera voor een iPhone in te ruilen.
De nieuwe Canvas-reeks De 16 is voor 80 procent met een iPhone gedraaid. Ook in nieuwsuitzendingen allerhande duiken steeds vaker los uit de pols gefilmde beeldfragmenten op. Hoe lang nog voor de smartphone in je broekzak de professionele cameraploeg vervangt?...

(lees meer op http://www.demorgen.be/tvmedia/tv-maken-neemt-de-iphone-het-straks-over-van-de-camera-b7d86fdc/)(betalend) 



https://www.demorgen.be/tvmedia/tv-maken-neemt-de-iphone-het-straks-over-van-de-camera-b7d

'De 16': Politieke comedy die eindelijk weer Vlaamse vijfsterren-tv oplevert

DeMorgen
Eindelijk - eindelijk! - richten Vlaamse tv-fictiemakers zich op de kern van de macht, en niet langer op de sympathieke randrafels van de samenleving. De 16 neemt de verrassende vorm aan van een comedy en staat garant voor vijfsterrentelevisie op internationaal niveau.

Door Bart Eeckhout - 26 oktober 2016

De 16 is ge-wel-dig-e televisie
Heeft Willem Wallyn als jonge snotaap zitten luistervinken onder tafel bij de politieke vergaderingen die zijn vader Luc ongetwijfeld thuis belegd heeft? Willem is scenarist-regisseur van De 16, Luc de vroegere machtige en alwetende partijsecretaris van de SP, die mee smadelijk ten onder ging in de Agusta-affaire. De 16 mag dan een heerlijke, maar fors aangezette karikatuur zijn van het leven op een regeringskabinet, de karakterschetsen en plotwendingen zijn een zo schrandere verdichting van de werkelijkheid dat ze wel een bijzondere voorkennis van het Wetstraat-leven moeten vergen.

Daarmee is het meteen gezegd: De 16 is ge-wel-dig-e televisie. Waarschijnlijk van het allerbeste dat u dit tv-seizoen van binnenlandse makelij op het scherm te zien zult krijgen. De reeks is al weleens vergeleken met de BBC-klassieker Yes, Minister - ook een sitcom, ook over een regeringskabinet. Maar eigenlijk is De 16 meer de Vlaamse, politieke nakomeling van The Office (met een parfum van House of Cards-cynisme). Net als The Office minder over het kantoorleven ging dan over de brutale rauwheid van kleinmenselijke verhoudingen, gaat de De 16 niet zozeer over politiek in de wetstratese zin van het woord, maar wel over het cynische machtsspel dat je nu eenmaal krijgt als je twee mensen samenzet in een hiërarchisch verband.

Het idee van De 16 is ontsproten aan het brein van Wouter Verschelden, nu baas bij Newsmonkey en tevoren onder meer hoofdredacteur bij deze krant. Zijn signatuur herken je in de obsessie met politiek als een schaakspel met als hoogste inzet het kantoor van de premier, op de Wetstraat 16 (vandaar de titel, dus).

SHARE
Dit programma is vooral het geesteskind van Willem Wallyn, die zijn talent als regisseur bevestigt, maar vooral een revelatie blijkt als scenarist
Toch is dit programma vooral het geesteskind van Willem Wallyn, die zijn talent als regisseur bevestigt, maar vooral een revelatie blijkt als scenarist. Op een meerlagige verhaalstructuur die vreemd genoeg aan Umberto Eco's De naam van de roos doet denken - oude rot (de kabinetschef) neemt jonge adjunct op sleeptouw op een helletocht doorheen een huis vol interne conflicten - heeft Wallyn een ontwrichtende humorlaag geënt.

Intussen flitsen de scherpe dialogen voorbij. Dit is misschien nog geen Aaron Sorkin (The West Wing, The Newsroom), maar het komt toch aardig in de buurt. Alles klopt aan dit programma, ook de gedurfde keuze voor een minder voor de hand liggende cast, met een goede Michaël De Cock maar vooral Jan Hammenecker in de rol van zijn leven als de nihilistische kabinetschef Charles Van Praet.


Alles klopt aan dit programma, ook de gedurfde keuze voor een minder voor de hand liggende cast
Is De 16 uit het leven gegrepen? Welja, maar niet op een simpele een-op-eenmanier. Alle hoofdpersonages en situaties verwijzen naar meerdere reële mensen en gebeurtenissen, zonder dat je er echt de vinger op kunt leggen. In de christendemocratische vicepremier Steven Kennis herkenden wij een stevige geut verwaandheid van Pieter De Crem, imago-obsessie en mediagestuntel van Yves Leterme, en over-het-paard-getildheid van Marc Verwilghen. Maar evengoed komt het basisidee - electoraal boegbeeld laat zich het premierschap afsnoepen - natuurlijk rechtstreeks uit leven en werk van Kris Peeters.

Lachen met tjeven?

Toch is dit geen rondje lachen met de 'tjeven'. Kabinetschef Charles Van Praet combineert het ongelikte cynisme van Jannie Haek (sp.a) met het machiavellisme van Luc Coene (Open Vld) en de militaire strategie van een Bart De Wever (N-VA) om uit te komen bij een fictieve versie van Luc Van den Bossche (sp.a en wellicht niet geheel toevallig de vader van Wallyns ex-partner en ex-minister Freya). Elders komt een naïeve staatssecretaris van het slag Eddy Boutmans (Groen) voorbij. Ook moet je hopen dat een ex-kabinetschef als Yasmine Kherbache (sp.a) zich niet het racistische seksisme heeft moeten laten welgevallen van haar fictieve collega Ina in De 16.

Toen bekend werd dat De 16 een comedy zou gaan worden, waren we nog ontgoocheld. Dan richten tv-fictiemakers zich eindelijk eens niet op de pseudoherkenbare dorpse marge of op een absurdistisch gezelschap van freaks, maar op de 'macht' zelf, dan is het om te lachen!

Dat vooroordeel blijkt dus onterecht. De 16 is vijfsterrentelevisie, een prijsbeest met internationaal potentieel. Die politieke thriller over Agusta, de ontsnapping van Dutroux of de val van Fortis kan volgende keer ook nog.

De 16, elke woensdag op Canvas om 21.40 uur

Dwarskijker (Humo) over 'De 16'

HUMO
Maandag 7 november 2016 - 17:31, door (rv)

Canvas liet weten dat ‘De 16’, een zesdelige comedyserie over de soms glibberige bovenlaag van de Wetstraat, met iPhones is gefilmd. De camera van zulke mobieltjes is erg geavanceerd, want deze serie oogt even professioneel als tv-programma’s die met camera’s zijn opgenomen waarmee je niet eens kunt whatsappen. Ik veronderstel dat iPhones, handzame apparaten, een zwierige cameravoering ten goede komen mits de cameraman zijn vak verstaat, wat in deze serie ongetwijfeld het geval is. Voor de rest kan het me merkwaardig weinig schelen dat ‘De 16’ met die dingen is gefilmd.


In de begintitels veranderen politieke krantenstukken één-twee-drie-vier in bootjes van papier. Origami. Die bootjes deinen een tel later al op een gestileerde zee van strookjes uit de papierversnipperaar. Voor een vleug symboliek mag men mij altijd zachtjes wakker maken op een afgesproken tijdstip, uiteraard tijdens de kantooruren. Tussendoor doemt in die begintitels de beeltenis van enkele politici op – Tindemans, Martens, Dehaene, Verhofstadt – die, omdat ze lang genoeg aan de macht zijn geweest, hier en daar als grote staatslieden bekendstaan. Dat we naar fictie zitten te kijken, is meteen zonneklaar: vicepremier Steven Kennis geeft namelijk blindweg opening van zaken. Transparanter hoeft het vast niet te worden: een tv-ploeg mag van hem omstandig en zo goed als onbelemmerd in zijn christendemocratische kabinet rondsnuffelen, uitgerekend wanneer de hondse Charles Van Praet, doorgaans werkzaam bij de ECB in Frankfurt, dat kabinet stormenderhand aan een interne audit onderwerpt. Een tv-ploeg opvoeren die tussendoor ook de dramatis personae interviewt, is een kunstgreep die we misschien al iets te vaak hebben gezien, net als nepdocumentair tv-drama in het algemeen. Dat neemt niet weg dat ‘De 16’, geschreven en geregisseerd door Willem Wallyn, een veeleer geslaagde oefening is in de beproefde vormen en sferen van succesrijke buitenlandse series.

Na één aflevering heeft de onuitstaanbare rouwdouw en machtsdenker Charles Van Praet (Jan Hammenecker), met een eeuwige sigaar in zijn kop, het hele kabinet al herschikt. Hij komt weg met overtredingen van het rookverbod, intimidatie en seksisme, en wordt halsoverkop kabinetschef van de op eigen kracht glimmende ijdeltuit Kennis, een mooie rol van Michael De Cock. De woelingen in de krokodillenvijver kunnen een aanvang nemen, en de bijbehorende machtsspelletjes ook.

Er is na twee afleveringen, waarin schandaaltjes uit de echte Belgische politiek echoën, niet één personage waar ik een zekere sympathie voor voel, maar dat heeft me nog nooit belet om veel plezier aan fictieve klootzakken te beleven. Ik denk vooral aan Alain Pieters, de kabinetschef die door Van Praet prompt tot speechschrijver werd gedegradeerd, nog een ambacht waar deze Pieters geen talent voor heeft: hij is met meesterschap incompetent en dan ook niet te beroerd om een toespraak die Kennis moet uitspreken woordelijk aan ‘The West Wing’ te ontlenen. Het beroepsleven van zijn dromen is een aaneenrijging van kredieturen waar het landsbelang niet van gediend is. Deze Pieters, een loepzuivere arrivé uit de provincie, weet met steun van de vakbond overal van te profiteren, en ondertussen heeft hij geenszins last van eergevoel. Als hij toch eventjes in het nauw meent te zitten, voert hij met een weinig plausibele gezichtsuitdrukking aan dat hij kanker heeft, zij het ‘in het beginstadium’. ‘Kanker is nog geen reden om te laat te komen,’ volgens vicepremier Kennis. Goede karikaturen zijn vooral precisiewerk, waardoor ze waarachtiger zijn dan een beetje Belgische politicus van zijn karikatuur zou verwachten: Alain L. Pieters wordt dan ook levensecht neergezet door Dries Heyneman.

Ook mooi was het goed geschreven solootje waarin Dirk Kerckhove, adjunct-chef begroting (Andrew James Van Ostade), in vervoering over de begroting orakelde. Een andere keer, opnieuw in een solootje, schetste hij flegmatiek het milieu waarin hij was grootgebracht. Zijn ouders hadden ooit met zijn studiebeurs een Toyota Celica gekocht nadat ze hadden gehoord dat hun schuldbemiddelaar was doodgevallen in de Carrefour. Wrang en geestig tegelijk: zo hoort het.

Het beeld van de politieke toplaag dat na twee afleveringen uit ‘De 16’ naar voren komt, vertoont voorts overeenkomsten met de visie op politici die ik op vrijdagavond weleens in een niet nader genoemde drankgelegenheid opvang als het happy hour ten einde loopt en iedereen luider uit z’n nek kletst dan nodig is. Hoe hoger de leden van het onderhavige kroeggezelschap zijn opgeleid, hoe meer ze hun best doen om de populaire kreet ‘Allemaal zakkenvullers!’ te parafraseren.

Ik kan niet zeggen dat ‘De 16’ liefde op het eerste gezicht is: de confectiepakken van de Wetstraat in hun gesloten circuit van bureaus en wandelgangen spreken aanzienlijk minder tot mijn verbeelding dan – bijvoorbeeld – de bonte en anarchistische graai uit het volk die vorig jaar op Canvas de inlandse western ‘Bevergem’ kleurde. Het zal wel weer een kwestie van affiniteit zijn. Maar ik blijf benieuwd naar de volgende aflevering van ‘De 16’, en naar de beloofde crossmediale afwikkeling van deze serie. En in één moeite door ook naar de uiteindelijke crossmediale parafrase van de kreet ‘Allemaal zakkenvullers!’

De Wetstraat 160.000

... de goede momenten waren van de allerbeste comedy die al op de Vlaamse tv te zien was...
het gaat om het heerlijke spervuur van spitse dialogen, gebracht met een snedigheid die we in Vlaanderen niet gewend zijn. In de vierde aflevering weet Charles Van Praet in één adem zowel allochtonen, Lim­burgers, holebi’s en transgenders als socialisten te beledigen. We dachten dat alleen Jeremy Clarkson dat kon!

copyright: De Standaard (Mediaredacteur Tom Heremans/dit stuk las je voor € 0,19 via Blendle)
De 16 is nog een maand lang integraal te ­bekijken op canvas.be.